De vorderingen die een geblesseerde hardloper maakt zijn klein. Althans voor de loper zelf wel. Nu kan ik ‘mijn toestand’ niet echt een blessure noemen. Ik vond het eerder een gemis: geen kruisband. Dit is anders dan een spierblessure, een paar dagen auw aan de knie of een snotneus, zelfs een klein zweepslagje is dan niks. Ik heb vroeger wel eens doorgelopen met een blessure, omdat het ging. Natuurlijk niet verstandig. Maar dit is anders. Nu ging het echt niet meer.

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik al weer lekker aan het hobbelen was. Minuutjes, zelfs series van 5 minuutjes met langere stukken wandelen. Sinds kort ben ik de boel een beetje aan het opvoeren met een soort snelwandelen annex zeer langzaam hardlopen. Laten we het de ‘shuffle’ noemen, maar dan niet dansend. Kijken of de knie dat leuk vindt. Op donderdag 22 maart deed ik voor het eerst “gek”. Half uur de shuffle en 3 x 10 minuten hardlopen en twee minuten wandelen, afsluitend met weer een half uur de shuffle. Ik kwam aan 13,5 km in een gemiddeld tempo van 7’09″ per km.

De knie vond het ook goed. Dus dat smaakte naar meer. Ik keek eens naar de kalender van de maand april. Dat schoot al op. Ik keek nog eens. En ik keek hier naar. Aangezien ik dichtbij de laatste link woon, begon ik op zaterdag 24 maart aan een leuk rondje Rotterdam-Zuid. Als je bij de juiste linkjes kijk, zie je enige overeenkomsten van het parcours. Met mijn shuffle van een half uur, 12 minuten hardlopen en 3 minuten wandelen (en dat een paar keer) kwam ik na 23 km en 2:41:18 weer bij het beginpunt van het Rondje op Zuid aan. Dit keer lag het gemiddelde op 7’01″ per km.

Dit ging goed. De knie was goed belastbaar. Het is nog geen hardlopen, maar het is in ieder geval wat. Op maandag 26 maart vertrokken Gudy en ik richting Overijssel voor een midweekje Landal. Ook die dag liep ik hard en deed ik nog gekker. 5 km achter elkaar. Om het verhaal kort te houden. Een dag later 7,5 km en twee dagen later 10 km!! aan één stuk. De knie was wel ietsjes aan de stijve kant, maar zeker niet erger als het ooit was.
Dus gisteren liep ik weer een leuk stukje: 30 km om precies te zijn, want ik had weer op op de koelkast gekeken. Dit keer via het principe 20 minuten shuffle en 10 minuten “hardlopen” …… en dan kom je aan een gemiddelde van 6’42″ per km. Je ziet dat ik de shuffle onder ‘de knie’ begin te krijgen.

Ondertussen kijk ik weer op de koelkast en heb ik bij de fysio al een visje uitgegooid. Hij vindt het een mooi doel. Later vroeg hij: “Wanneer is het eigenlijk?” “Uh, op 15 april”, zei ik. Ik train en droom nog even verder.

Die vraag krijg ik nog wel eens. Heel fijn dat mensen met je meeleven om mijn tweede hardloopleven op gang te krijgen. De fysiotherapeut bezoek ik nog steeds trouw twee keer per week. Komende week krijg ik vast een taart van hem als ik al een jaar zijn “deur platloop”. Het 75e bezoek aan de fysio, annex sportschool is ondertussen gepasseerd. Maar ik ga door. Er is geen keuze. Of thuis op de bank zitten en nooit meer hardlopen of er hard voor werken. 

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik net was begonnen met 5 x 1 minuut hardlopen. Ook schreef ik over mijn kunsten als Ian Thorpe. Die laatste heb ik ondertussen met zwembroek en al “naar de bodem laten zinken”. Het is nu toch het hardlopen waarin ik mijn energie kwijt kan. Drie keer per week wandelen / hardlopen, twee keer per week fysiotherapie, paar keer per week naar mijn werk fietsen en nog een zeldzame poging om de sportschool van binnen te bekijken. Dan is de week snel vol en mijn knie het zat.

Training van maandag 8/3

Na 5 x 1 minuut volgde 10 x 1′, 5 x 1′ – 5 x 2′ – 5 x 1′, 12 x 2′ en zelfs 16 x 2′. Afgelopen maandag stond 6 x 5′ op het programma met 1 minuut wandelen. Het hardlopen combineer ik met wandelen. Het inlopen als hardloper is bij mij wandelen. Ik kom in het weekend dan tot afstanden van 15 tot 25 km. Doordeweeks meestal 8 tot 10 km. Het tempo is ondertussen ook wat omhoog gegaan. Was ik eerst nog stoffel de schildpad. Nu zit ik rond de 6’30″ per kilometer.

Het hardlopen gaat dus steeds beter . Het probleem is dat de

Met Jeanette twitter.com/rrwwm

patella (knieschijf) nog niet helemaal soepel meewerkt. Dat gaat wel steeds beter. Mijn knie heeft ca. 25 jaar zonder kruisband gefunctioneerd en nu zit er ineens een strak “touw” in en denkt hij “dat voelt raar”, “even wennen”.

Een sporter die geblesseerd is, gunt zichzelf meestal (te) weinig tijd om te herstellen. Ik herken dat. In het verleden (het is namelijk heeel lang geleden dat ik echt gesport heb) had ik dat ook. Meestal was een week of twee weken stilzitten heel lang. Nu zit ik al sinds februari 2011 stil. Althans, een paar keer zijn de hardloopschoenen – zonder al teveel succes – aangetrokken. Ik kom onderhand in een fase dat ik het hardlopen niet meer mis. Ik raak er aan gewend. Daarbij komt dat ik mezelf wel kan druk maken en irriteren, maar daar heb ik mijzelf alleen maar mij. Geduld is een schone zaak.
Fietsen gaat mij beter af. Voor de kruisbandoperatie reed ik al afstanden rond de 100 km. Nu kom ik ook weer richting die afstand. Het voordeel van de “mooie” nazomer is dat ik al zeven weekenden achter elkaar heb kunnen fietsen. Regent het of is het echt koud, dan duik ik wel de sportschool in. Vorig weekend, met de mist, was het door de vochtigheid wel fris en nat. Het contact van mijn kilometerteller stopte er zelfs tijdelijk mee door het vocht wat er onder was gekomen. Ondanks de mist kwam ik nog altijd tot 82 km. Afgelopen zaterdag was het beter weer. Wel veel vind. Net voor het echt donker werd, was ik weer thuis: 98 km. Ondertussen heb ik neopreen overschoenen voor het fietsen gekocht. Ik hoop hiermee mijn tenen uit de vorststand te houden. Ondanks 3 paar !! sokken en 2 boterhammenzakjes (ik heb 2 voeten) lagen “ze” er tijdens de mistige rit toch nog bijna af. Mocht je trouwens nog behoefte hebben aan een paar overschoenen, ik heb nog een set in de aanbieding (te klein gekocht).

Dan bezoek ik natuurlijk nog steeds trouw twee keer per week de fysiotherapeut. Onlangs kwam ik hier voor de 50e keer dit jaar. Een feestje . Hij is nog steeds tevreden en er zit nog steeds vooruitgang in. Ik merk wel dat het langzaam aan beter gaat. De knie wordt wat soepeler, fietsen en wandelen gaat beter en de oefeningen worden zwaarder. Maar, het duurt wel lang. Hardlopen kan en mag nog niet. Ik moet eerst bij de fysio doorstromen naar het zogenaamde “loopgroepje”. Dit is een groepje dat niet loopt, maar zich met specifieke oefeningen voorbereidt op het lopen, denk ik. Oefeningen als squats (met gewichten), uitvalspassen en dan in één lijn doorlopen en met één been op een lage trampoline springen en dan de balans houden zijn inmiddels in het programma opgenomen.

In mijn vorige bericht, schreef ik over de Super Marathon Masters. De ere-lijst is ondertussen aardig uitgebreid. Clubgenoten Pedro en Jan zijn ook toegevoegd. Inmiddels al 5 Energiers in het klassement.
Eind oktober was ik supporter in Etten-Leur bij de Marathon Brabant. Heel veel bekende gezichten zag ik daar langskomen. Bloggers, twitteraars en energiers. Ik heb een paar foto’s gemaakt.
Zoals ik al zei gaat het fietsen goed. Begin november waren we een weekendje op Texel. Zowel op zaterdag als zondag kon ik het eiland rondfietsen. Aangezien ik met Pasen al op Texel was geweest kende ik al vele weggetjes en routes. Altijd leuk om dan even langs Stayokay te fietsen en te denken aan 1 april 2013.

Op 18 december is de Spijkenisse Marathon. Gudy zal daar de marathon lopen. Net als vele anderen. Ik zal op de fiets rond de 4 uur lopers rijden met een krat achterop de fiets. Daar kan je altijd een flesje drinken instoppen. Denk ik terug aan de Spijkenisse Marathon, dan komen er mooie herinneringen boven.

Met Arjaan, PetervD en Karel: Spijkenisse Marathon 2007

Centipede Marathon met 11 clubgenoten: Spijkenisse Marathon 2008

Met Jan, Martine en Ingrid op de fiets: Spijkenisse Marathon 2009

Met Leo, Jacqueline en Maurice op de fiets: Spijkenisse Marathon 2010

Het is feest. Als je niet kan hardlopen, zie je overal een feestje in. Ieder (vrolijk) moment wordt aangegrepen om naar de fles te grijpen het glas te heffen. Het is vandaag precies 3 maanden geleden dat ik onder het mes lag voor mijn tweedehand kruisband. Ondertussen heb ik al een lange weg afgelegd. Ten minste zo voelt het. De eerste dagen/weken op de bank zitten, op krukken door het huis strompelen, vast zitten in het toilet met die dingen, op je kont de trap op naar boven, een rondje om het huis lopen en dan iedere keer de kwispelende honden van mij afslaan met mijn stokken, de koffie door de keuken vloog, etc.
Langzaam aan ging het beter. Je wordt behending met die stokken. Toen kwam het moment om 1 kruk in de kast te laten staan en later waren ze helemaal weg.

Later kon ik zonder begeleiding, zelf de auto bestuderend, de fysio bereiken. Meestal ging dat wel goed . Zo goed, dat ik binnenkort de kleinedeukjesdagen ga bezoeken. Wel handig is dat mijn auto de weg naar de fysio nu zelf kan vinden. Ik zit nu rond de 40-ste behandeling van dit jaar. Een record. Ik bezocht wel eens meer een fysiotherapeut, maar dit is anders. Ik had wel eens meer een blessure, kon dan ook vaak nog doorgaan met hardlopen in een lagere versnelling, maar dit is anders. Hardlopen is nu onmogelijk. Dat is wel even wennen. Ik zit nu bijna 9 maanden op mijn krent. Ik vraag me wel eens af, als ik weer kan en mag beginnen, hoe ik ooit weer de loopconditie moet terugkrijgen. Dat is voor latere zorg. Kunnen hardlopen is straks het belangrijkste. Prestaties kijk ik dan zeker niet naar.

Niet getreurd. Ik houd de moed er in. Ik bezoek, zwaar gesubsidieerd door de zorgverzekeraar, trouw 2 keer per week de fysiotherapeut. Oefeningen gaan steeds beter. Het niet goed sporen van de knie is zo goed als verdwenen. De knie voelt nog wel strak aan met buigen en zo. Dat zijn de naweexc3xabn van het niet goed sporen, het gebruik van de patellapees als kruisband en de verminderde spierkracht in het bovenbeen. Vorige week ben ik wel begonnen met fietsen naar mijn werk. En dat gaat buitengewoon goed. Zelfs de Van Brienenoordbrug kan ik fietsend bedwingen. Omdat het fietsen goed ging heb ik afgelopen weekend met het mooie weer de mountainbike gepakt. Zaterdag fietste ik 30 km (niet gelijk te gek doen natuurlijk) met een gemiddelde met 22,2 km p/u en zondag bleef het mooi weer, dus werden het 35 kilometers in 23,9 km p/u. Maandagavond weer sportschool met krachttrainingen en 30 minuten crosstrainer in een slakkentempo.

Ibrahim Afellay is ook via de patellapeestechniek geopereerd

Dinsdag weer inspannen bij de fysio. Je leest het. Ik doe mijn beest. De knie wordt na deze inspanningen niet meer dik. Ik voel wel dat ik hem belast. Maar dat mag. Alles binnen de perken. Het strakke gevoel in de knie zorgt ervoor dat ik soms nog scheef loop. Volgens de fysio kan het strakke gevoel wel 16 tot 20 weken duren. Ik zit nu op 13 weken. Als dat allemaal soepel is, kom ik in een soort loopgroepje terecht. Ja, de begeleiding is top bij deze fysio. Dit groepje begint in de zaal met allerlei (loop)oefeningen. Haal je hiervoor je “diploma”, dan kan het echte werk beginnen.

En ik was op 1 oktober supporter bij de Kustmarathon in Zeeland, waar een groot aantal webloggers en energiers aan de start stonden. Het was een bijzondere kustmarathon. Dit keer minder wind en geen regen, maar hitte. En bij een marathon met hitte kunnen er rare dingen gebeuren. Dingen die van tevoren niet helemaal zijn te voorspellen. Bij een warme marathon kan iedereen winnen meldde ik weblogger Rik (Snellerijk) in de week voor de marathon op twitter. En wat gebeurde en niet was verwacht. Rik won. Zijn vriendin Ilonka, de winnares van vorig jaar, won dit jaar wederom glansrijk. Ik heb genoten die dag. Niet alleen van de winnaars, maar van iedereen die zijn of haar strijd leverde tegen de omstandigheden. Ooit hoop ik ook weer aan de start te kunnen staan.

De winnaars Rik en Ilonka - foto: Bjorn Paree

Zoals ik al zei, het wandelen gaat nog niet top, maar wel al beter. Het (beter) sporen van de knie, zoals ik de vorige keer schreef, gaat de goede kant op. Er zit dus wel degelijk vooruitgang in. Ook het vocht in de knie is de afgelopen twee weken aanzienlijk geslonken. Op advies van de fysio en op recept van de orthopeed heb ik hiervoor wel Naproxen (het schijnt ook te werken voor vochtafvoer na een operatie ) geslikt. Op 22 augustus 2011 bezocht ik de orthopeed voor nacontrole. Behalve het vocht was alles (voor dat moment) prima in orde. Hij trok eens aan het been en constateerde dat de tweedehands kruisband goed vastzat. Op het scherm konden we de foto’s zien, die een dag na de operatie zijn gemaakt. Ik zag de schroefjes, de nietjes van de hechtingen en de drain zitten. Bijzonder om dat van jezelf te zien. In het ziekenhuis kwam ik “lotgenoot” Rob tegen. Leuk om kennis te maken. Rob is ondertussen flink aan het oefenen bij de fysio en hoopt binnen enkele weken het lopen weer op te pakken.
Morgen ga ik de fysio weer bezoeken, na 2 weken vakantie. Eens zien wat hij er van vindt.

Waar ik ook trots op ben is dat we weer een nieuw clublid in de familie hebben. Dochter Daniëlle is lid geworden van Energie. En voor zover ik kan inschatten gaat ze het deze keer goed volhouden en vindt zij het hardlopen leuk. Ik hoor al termen als “Bruggenloop” door het huis vliegen. In april liep zij haar eerste 5 km. Daarna is het langzaam meer geworden. Nu traint ze op een avond bij Energie al afstanden van 10 / 11 km. Ik zie ons samen nog wel eens een marathon lopen . Uiteraard mag ik mijn andere dochter met schoonzoon niet te kort doen. Ook zij hebben de “stoute” schoenen aangetrokken en zijn al een flinke tijd in training. Naar ik heb begrepen zal de eerstvolgende familiewedstrijd bij de Drechtstedenloop worden uitgevochten. Liep dochter Marlyn in juni Daniëlle er nog uit op de 5 km tijdens de Paardenmarktloop, nu kijkt zij met angst en beven naar twitter als er weer een flinke kilometertraining door haar zus is opgezet, met daarachter de uitdagende hashtag #hardlopen.

Zoals bij velen bekend zijn Gudy en ik jaarlijk Frankrijkbezoekers. Genieten op de camping van met mooie weer en de buitenlucht. De buurt verkennen, stadjes bezoeken, wandelen, zwemmen, zonnen, hardlopen, etc. Dit jaar hebben we bewust het kamperen laten schieten. Het had misschien wel creperen geworden. Met mijn knie kruipend over de grond om op mijn luchtbedje te komen. ‘s Nachts over mijn eigen haringen struikelen. Nee, dat zagen we niet zitten. Dit jaar dus een “luxe” vakantie. Vliegen vanaf Rotterdam TheHague Airport naar de zon op Kreta. Om preciezer te zijn, naar het plaatsje Rethymnon. Een prachtig aparthotel met alle aanwezige luxe. Halfpension vonden we voldoende om te voorkomen dat ik helemaal dicht zou groeien. Zeker nu ik niet intensief sport is het oppassen geblazen. Wat hebben wij een mooi weer gehad. Twee weken lang zon, zon en nog eens zon. Terwijl het hier toch aardig te keer ging. De natuur van Kreta is mooi heb ik moeten constateren. De Grieken zijn aardige mensen, het eten is er goed. Chaos is er wel. Op het vliegveld bijvoorbeeld. Wat een zooitje. Dat een vliegtuig nog uberhaupt vertrekt, is al daar al knap. Veel achterstand in onderhoud. Huizen versleten of niet afgebouwd (schijnt een belastingstechnisch trucje van de Grieken te zijn). En die wegen. Wat een gaten in de weg. Ik schoot soms met mijn gele Atos een paar meter de lucht in . Trouwens betalen bij het autoverhuurbedrijf of bij het tankstation. Alles contant. Er komt een stapeltje bankbiljetten uit de borstzak en er wordt gewisseld. Bonnetjes hebben ze nog nooit van gehoord. Vind je het gek dat de Griekse regering geld te kort komt. Nog zo één. Twee strandstoelen en een parasol huren: 9 euro!! Hallo bent u daar nog. Twintig Hollandse guldens voor een stukje stof. Weer geen bonnetje. Zo de kontzak in. Maar, we klagen niet. We hebben een geweldige vakantie gehad.

Over tot de orde van de dag. Morgen nog een dagje thuis en dan ga ik na mijn herstelperiode van de operatie en de vakantie dinsdag weer eens op kantoor kijken.

Ondertussen ben ik op 4 weken na mijn operatie beland. En hoe gaat het nu, Hans? Tja. Het gaat volgens planning, aldus de fysio. We klagen dus niet. Ik weet dat het zeker 6 tot 9 maanden gaat duren eer ik weer een beetje “toonbaar” ben. Maar toch. Soms duurt het lang. Zeker dat niks doen. Vorige keer kon je lezen dat de kopjes koffie e.d. door de keuken vlogen als ik aan het stuntelen was met mijn krukken. Vorige week was ik bij de fysio en die zei “geef die krukken maar hier”. “Loop maar eens een stukje”. Ik dacht (zei het natuurlijk niet): “die is niet goed wijs”. Lopen zonder krukken. Ik was gewend op die dingen te leunen en mijn benen lekker te laten bengelen. Overigens was mijn rechterbeen al een aardig stuk dunner dan het linkerbeen, door de kruisbandschade van 25 jaar geleden, maar nu gaat het steeds meer op een potloodje lijken. Dat heb je als je de spieren niet aan het werk zet. Dus zo gezegd, zo gedaan. En daar ging ik voetje voor voetje en zonder krukken door het sportzaaltje. Als een soort kalfje dat, na het eerste levenslicht te hebben gezien, probeert op zijn benen te staan.

Naast de uitstapjes naar de fysio zit ik voornamelijk binnen de bekende 4 muren. Ik voel me soms een echte kluizenaar. Zoiets als Rene v.d. Gijp. Die leeft ook een teruggetrokken bestaan, volgens de media. En zeg nou eerlijk, daar ga je er niet beter vanuit zien. Dagelijks mag ik 3 keer een klein rondje wandelen. Nu wel met 1 kruk. Binnenshuis leid ik een krukloos bestaan. Voordeel van de dagelijkse rondjes is dat ik mijn wijk leer kennen en natuurlijk alle hondenbezitters. De hond waar ik altijd mee loop is “een kruk.” Het lijkt wel of die honden mij ondertussen gaan herkennen, want iedere keer kwispelen ze met hun staart en springen ze tegen me op. En ik zoek dan mijn balans en probeer mijn eigen hond kruk in de strijd te gooien tegen die andere harige monsters. Overigens zonder succes.

Bij de fysio mag ik al op de legpress en de legcurl. Daarnaast moet ik de nodige thuisoefeningen doen. Op de keukentafel zitten en de benen laten bungelen en naar achteren buigen. Ook al op het geblesseerde been staan om de bovenbeenspieren aan het werk te zetten. En nog meer van die onzinnige moeilijk uitvoerbare kunstzinnige oefeningen. 
De hechtingen (lees: nietjes) zijn er ondertussen vakkundig uitgehaald door de orthopedisch consulent. Het wandelen gaat wel, maar nog niet 100%. Er zit nog vocht in de knie en mijn knieschijf spoort niet helemaal. Dit laatste komt doordat een stuk van de patellapees weg is en de bovenbeenspieren nog niet volledig hun werk doen. Met wandelen heb ik daar last van. Maar dit hoort er allemaal bij. We liggen gewoon op schema.

Van de week las ik ineens dit artikel op de site van de Marathon Rotterdam: Levenslang een startbewijs voor de ABN AMRO Marathon Rotterdam. Reden genoeg om er alles aan te doen om weer fit te worden. Rotterdam gaat hun jublilarissen in het zonnetje zetten. Dit betekent dat lopers die de wedstrijd voor de tiende, vijftiende, twintigste, vijfentwintigste of meer keer uitlopen, een unieke marathon-erespeld krijgen. Wat mij nog meer aansprak is het volgende deel van het artikel: “Willem Kloos, Willem Richter, Cor Vingerhoed en Mattie Trommelen vormen de top van de jubilarissen: zij hebben ‘hun’ Marathon al 25 keer of vaker volbracht. Zij zijn de buitencategorie. Die Super Marathon Masters zullen worden beloond met een startbewijs voor het leven en twee toegangskaarten voor onze genodigdentribune bij start en finish. Die speciale behandeling krijgen ook de lopers die deze prestatie in de toekomst evenaren.”
Dat betekent dat ik nog drie keer de streep op de Coolsingel moet halen waarna ik ook tot de topjubilarissen gerekend kan worden.